เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 แม่คุณอาการหนักแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม?
รถเจียหลิงสีแดงพุ่งเข้าไปทางประตูตะวันออกของมหาวิทยาลัย S พอยามเพิ่งยกไม้กั้นขึ้น หวังเจี้ยนกั๋วก็แทรกช่องข้าง ๆ ผ่านเข้าไปแล้ว
“เฮ้ย! ลงทะเบียนก่อน!”
“ผู้อำนวยการหวัง!”
หวังเจี้ยนกั๋วไม่หยุด รถมอเตอร์ไซค์แล่นไปตามถนนสายหลักในมหาวิทยาลัยมุ่งหน้าตึกบริหาร ล้อกลิ้งข้ามเนินชะลอความเร็ว ตัวรถกระเด้งขึ้นสองที หมวกกันน็อกที่แขวนอยู่บนแฮนด์หล่นลงพื้น กลิ้งออกไปหลายเมตร
หวังเจี้ยนกั๋วหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แต่ไม่เก็บ
แม่ยังนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยหนักของโรงพยาบาลในเครือ ค่าผ่าตัดหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน กับหัวหน้าแผนกโจวเต๋อหมิงที่มีคิวว่างเดือนหน้า สองเรื่องนี้ให้เขาจัดการคนเดียวยังไงก็ไม่ไหว
ต่อให้เมื่อกี้ท่านอธิการบดีด่าในโทรศัพท์จะฟังไม่เพราะแค่ไหน นั่นก็แค่คำพูดตอนโมโห ทั้งสองคนทำงานด้วยกันมาสิบหกปี เขาวิ่งเตะฝุ่นแทนโรงเรียนไปตั้งกี่ที่ กวาดเด็กเข้ามาได้ตั้งกี่คน ถึงไม่มีคุณงามความดีก็มีแรงกายแรงใจ ตอนหน้าค่อยอธิบายให้ฟังชัด ๆ ก็น่าจะยังมีช่องให้เจรจา
รถเจียหลิงสีแดงพุ่งไปถึงเชิงบันไดตึกบริหาร ล้อหน้ายันขอบปูนเบา ๆ หวังเจี้ยนกั๋วขาอ่อนไปหมดแล้ว เขาค้ำแฮนด์ไว้ เขวี้ยงรถทิ้งไว้ข้าง ๆ กุญแจยังไม่ได้ถอด คว้ากระเป๋าเอกสารวิ่งพรวดเข้าไปในตึก
เครื่องยนต์กระตุกไอสองที แล้วก็ดับไปเอง