เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 เจ้าไม่มีบิดามารดา
ซ่งซีเสี่ยวเห็นเหมยเหลียงอวี้จากไปจริง ๆ ก็ขมวดคิ้ว กำลังจะเข้าไปขวาง มู่อู่กับจูหรงเดินเข้ามาคลี่คลายสถานการณ์และรั้งนางไว้ จางอวี่เซวียนก็กล่าวคำดี ๆ อย่างสุภาพอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตามไปหาเหมยเหลียงอวี้
กู้กานเห็นเหมยเหลียงอวี้จากไปแล้ว จึงค่อยคลายการระวังตัว ก่อนหันกลับไปมองเหวินหยางฮุย คาดว่าเวลานี้อีกฝ่ายคงรู้สึกไม่ดีนัก เขาจึงอดกลั้นไว้ ไม่พูดอะไร
คนกันเองทำผิด จะลงมือสั่งสอนเองก็ย่อมได้ แต่เขาทนเห็นเหมยเหลียงอวี้สั่งสอนเหวินหยางฮุยต่อหน้าไม่ได้
คนทั้งสองฝ่ายมีความแค้นกันอยู่แต่เดิม หลังจากไปถ้ำสังหารมังกร ความแค้นก็ยิ่งทวีขึ้น หากเหมยเหลียงอวี้กับพวกลงมือกับเหวินหยางฮุย กู้กานไม่มีทางนั่งดูเฉย ๆ
ส่วนเซิ่งเฟยนั้นเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด เวลานี้กู้กานคร้านจะสนใจเขาแล้ว
“รักษาบาดแผลก่อนเถิด” กู้กานเอ่ยเสียงเรียบ
เหวินหยางฮุยถูกฮั่วเซียวประคองไว้ ยามก้มหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยไออำมหิต
สายฟ้าทองคำฟาดลงพื้นอย่างกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน เวลานี้เลือดคำหนึ่งติดค้างอยู่ในลำคอ กลืนไม่ลงคายไม่ออก ปราณห้าธาตุแปรปรวน แม้แต่หายใจยังเจ็บ
รอยแผดเผาจากตราสายฟ้าที่หลงเหลืออยู่ยังพอขจัดได้ แต่ความอัปยศที่ถูกซัดกระเด็นอย่างน่าอนาถต่อหน้าผู้คนมากมายกลับเป็นสิ่งที่เหวินหยางฮุยยอมรับไม่ได้ เขาข่มใจกลั้นโทสะ แม้ปราณห้าธาตุแปรปรวน มือทั้งห้าที่กำราวพนักเก้าอี้ก็ยังบีบแน่นจนแทบจมลงไป