เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 แต่นางจะอยู่ในใจข้า
อวี๋ซุ่ยเห็นองค์หญิงซ่างหยางถูกพาตัวไป จึงก้มหน้ากินข้าวต่อ
สัมผัสที่เพลิงประหลาดส่งกลับมาบอกนางว่า ในห้องเก็บอาหารข้าง ๆ ยังมีคนอยู่สามคน
คงมาขโมยของกินจากโรงอาหารจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ทำให้คนของโรงอาหารตื่นตัว ดูท่าคงมีฝีมืออยู่บ้าง
ข้างห้อง เซวียมู่สือตั้งใจกินข้าว ตอนนี้กินเสร็จแล้ว ในชามไม่เหลือข้าวแม้แต่เม็ดเดียว เขากินจนเกลี้ยงเกลาก่อนจากไป
เว่ยเหรินไม่ได้กินมานานแล้ว เพียงนั่งมองเซวียมู่สืออยู่ฝั่งตรงข้าม ครั้นเห็นเขาวางชามและตะเกียบเสียที จึงถามว่า “ตระกูลเซวียของพวกเจ้าเป็นตระกูลใหญ่แห่งไท่หยวน อย่างไรก็ไม่น่าขาดเงินเลี้ยงดูเจ้า จนปล่อยให้เจ้ากินไม่อิ่มกระมัง”
เซวียมู่สือส่ายหน้า ลุกขึ้นเอ่ยลา
อวี๋ซุ่ยกินอิ่มแล้วก็ไปจ่ายเงิน จากนั้นออกจากโรงอาหารพร้อมหลี่จินซวง เพิ่งเดินออกไปได้ไม่ไกลก็เหลือบเห็นคนสามคนด้านหลังเหาะออกจากโรงอาหารด้วยวิชาควบคุมวายุ นางมองเห็นเหมยเหลียงอวี้ที่ถือกล่องอาหารอยู่ในมือชัดเจน จึงอดยิ้มไม่ได้
เหมยเหลียงอวี้กับอีกสองคนไปกินมื้อเย็นที่หน้าวิหารศักดิ์สิทธิ์วิถีภูต
จงหลีซานรู้ว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองคนตรึงเขาไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะลงมือทำร้ายหนานกงซุ่ย เครื่องหมายคำถามบนศีรษะเขายิ่งเพิ่มขึ้น “ข้าจะทำร้ายนางไปทำไม”