เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 19 ศิษย์พี่ ให้ท่าน
อวี๋ซุ่ยรอได้ไม่นาน ผู้คุมเวรลาดตระเวนก็ออกมาแล้วส่งไม้บรรทัดฟังวายุคืนให้นาง “เรียบร้อยแล้ว หากคราวหน้าส่งข้อความไม่ออกอีกค่อยมาเรียกข้า ไม้บรรทัดฟังวายุของเจ้าเหมือนจะตอบสนองช้าอยู่บ้าง ลองตั้งหลายครั้งก็ยังไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต”
“ขอบคุณ”
อวี๋ซุ่ยพยักหน้า เพิ่งเก็บไม้บรรทัดฟังวายุเตรียมจะจากไป ก็เห็นประตูเปิดออกอีกครั้ง
เหมยเหลียงอวี้เดินออกมาจากด้านใน ก้มมองไม้บรรทัดฟังวายุในมือ จอมเวทสำนักสื่อสารข้างกายเอ่ยว่า “เป็นไปไม่ได้ เจ้าวางใจเถิด ไม่มีใครถอดค่ายกลสื่อสารของสามสำนักเราได้ อักขระสลักบนไม้บรรทัดฟังวายุต้องเชื่อมต่อถึงกันจึงจะส่งสารสื่อจิตได้ ทุกตัวอักษรและทุกเสียงในสารสื่อจิตล้วนทิ้งร่องรอยไว้ในซู่ซาน ไม่มีทางหลบอักขระสลักกับซู่ซานได้”
“อีกอย่าง จุดเกิดเรื่องอยู่ในสำนักศึกษา ไม่ใช่ที่อื่น ค่ายกลสื่อสารของเราครอบคลุมไท่อี้ทั้งหมด ไม่มีสารสื่อจิตใดหลุดพ้นจากการเฝ้าตรวจของที่นี่ได้ และต้องเชื่อมต่อผ่านที่นี่เท่านั้น ไม้บรรทัดฟังวายุจึงจะทำงานได้”
“เมื่อครู่เจ้าก็เห็นแล้ว เรื่องอย่างที่เขาพูดไม่มีทางเกิดขึ้น”
“เรื่องที่มีคนลักลอบเอาอักขระยันต์จากซู่ซานแกนกลางทั้งสามแห่งของค่ายกลสื่อสารไป ต่อให้บรรพชนประจำตระกูลผู้ก่อตั้งสามสำนักยังมีชีวิตอยู่ก็ใช่ว่าจะทำได้แน่ ซู่ซานถูกปรับเปลี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา จนมั่นคงกว่าแต่ก่อนมาก หากมันมีช่องโหว่เช่นนั้นจริง ก็ถือเป็นความอัปยศของสามสำนัก”