เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6 ใช้ของไร้ค่าให้เกิดประโยชน์สำเร็จ
อวี๋ซุ่ยคุกเข่าจนครบแล้วกลับมายังเรือนที่ตนอาศัยอยู่ สตรีใบ้กับคนอื่น ๆ เตรียมข้าวของไว้ให้นวดหัวเข่า หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง นางจึงล้มตัวลงบนเตียง
วันนี้นางไม่ต้องไปสำนักศึกษา ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ความร้อนอบอ้าวจากเพลิงประหลาดที่ยังไม่มอดดับทำให้นางลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ยกมือเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กบนหน้าผาก แล้วแตะแก้มดู ความเจ็บแสบเหมือนถูกไฟลวกในตอนนั้นหายไปแล้ว ยามนี้ก็มองไม่ออกว่าถูกตบมา
นางลูบคลำแก้มเบา ๆ อยู่นาน
อวี๋ซุ่ยนึกย้อนตั้งแต่ต้น ในที่สุดก็พบฉากที่จงหลีเชวี่ยเรียกนางในความทรงจำ
“อย่าออกไป!”
คำพูดนี้หมายความว่านางรู้ว่าออกไปแล้วจะต้องพบเจอกับสิ่งใด
อวี๋ซุ่ยยกมือพัดให้ตนเอง เดินไปนั่งข้างหยกหลิวตัน แล้วมองเพลิงประหลาดในฝ่ามือพลางครุ่นคิด
หากกล่าวว่านางมีพรสวรรค์ธรรมดา เช่นนั้นเด็ก ๆ รอบตัวนางแต่ละคนล้วนเป็นอัจฉริยะ มีพรสวรรค์โดดเด่นในสาขาใดสาขาหนึ่ง
หนานกงหมิงเคยตรวจพรสวรรค์ให้นางเพียงครั้งเดียว ดูเหมือนผลลัพธ์จะทำให้เขาผิดหวัง ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยใส่ใจอีก