กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 429 ทั้งแผ่นดินเข้าสู่ภาวะสงคราม
หลี่เค่อยิ้มแป้นแล้วพูดว่า “ท่านพ่อตาใหญ่เกรงใจไปแล้ว ท่านเรียกข้าว่าท่านอ๋องฉินก็พอ พวกเราเป็นคนกันเอง จะมาลูกนงลูกน้องอะไรกัน ขืนพระชายารู้เข้า มิหาเรื่องแกล้งข้าแย่หรือ”
ชิวหรานเค่อประสานมือพลางหัวเราะร่า “ฮ่าๆๆ... เป็นเพราะผู้น้อยฝีมือสู้ไม่ได้เอง ไม่ต้องเกรงใจหรอกพ่ะย่ะค่ะ”
“ลุงใหญ่ ท่านไม่กลับนครฉางอันมาหลายปี พ่อตากับแม่ยายของข้าตามหาร่องรอยท่านมาตลอด นึกว่าท่านตายไปแล้วเสียอีก”
“พระชายากับพี่ภรรยาทั้งสองคนก็คิดถึงท่านมากเช่นกัน”
ชิวหรานเค่อรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่เขากลับลืมไปว่า เมื่อครู่เพิ่งโดนหลี่เค่อชกกระเด็นไปตั้งหลายก้าว หากเป็นคนทั่วไปที่เจ็บตัว สองมือย่อมต้องสั่นเทา ทว่าตอนชิวหรานเค่อประสานมือกลับนิ่งสนิท