กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 325 อยากแต่งก็ไปแต่งเองเถอะ
หลี่เฉิงเฉียนถลึงตาใส่ขันทีน้อยคนนั้นพลางพูดเสียงเย็นว่า “เจ้าดูสภาพข้าแบบนี้แล้ว ข้าจะไปไหนได้”
“ไอ้หมาไม่มีตา”
ขันทีน้อยหมอบราบกับพื้น ไม่กล้ามองหน้ารัชทายาท ถึงเขาจะเป็นคนข้างกายหลี่ซื่อหมิน แต่ยังไงเขาก็เป็นแค่ขันทีรับใช้ฝ่าบาท รัชทายาทก็คือเจ้านายของเขาอยู่ดี
พอเห็นขันทีน้อยกลัวจนเหงื่อเย็นซึมเต็มหน้าผาก ในใจหลี่เฉิงเฉียนก็รู้สึกสมดุลขึ้นมาเยอะ
อีกอย่างพอเขาออกวังได้ ก็จะได้ไปหาแม่นางโย่วหนิงสักหน่อย
ตั้งแต่เขาเข้าวังมาก็โดนขังเดี่ยว จากนั้นยังโดนไม้โบยทหารไปอีกสิบที นี่ก็ผ่านมาหลายสิบวันแล้ว ไม่รู้ว่าโย่วหนิงจะอยู่ยังไงบ้าง