กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 59 หลี่ไท่ยอดคนขยัน: ข้าจะขยันแซงหน้าพี่ใหญ่กับพี่สามให้ตายไปข้าง
ในตำหนักที่เหล่าองค์ชายประทับอยู่
ช่างเงียบเหงาวังเวงเหลือเกิน
องค์รัชทายาทเสด็จไปประทับที่ตำหนักบูรพาแล้ว ส่วนหลี่เค่อก็ออกไปสร้างจวนอยู่นอกวัง
องค์ชายที่เหลืออยู่ องค์โตที่สุดคือหลี่โย่วก็เพิ่งจะสิบขวบ กลางวันเรียนสี่ตำราห้าคัมภีร์กับหกศิลปศาสตร์สุภาพชนมาทั้งวัน พอกลางคืนก็นอนหลับปุ๋ยเหมือนหมูไปนานแล้ว
หลี่ไท่ยืนอยู่หน้าโต๊ะ ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยตำรับตำรา ดูไปแล้วแทบไม่ใช่ห้องหนังสือของเขา แต่เหมือนหอสมุดขนาดใหญ่เสียมากกว่า
เขาก้มตัวอยู่หน้าโต๊ะ มือหนึ่งถือพู่กัน มือหนึ่งยกแขนเสื้อ สายตาเฉียบคม กำลังตวัดเขียนอักษรหวัดอย่างเมามัน
“ร่ำสุราเคล้าเสียงเพลง ชีวิตคนเราจะยืนยาวสักเท่าใด…”
“คอเสื้อสีเขียวสดใส ดั่งใจข้าที่เฝ้าคนึงหา…”
“ภูผาไม่รังเกียจความสูง สายน้ำไม่รังเกียจความลึก โจวกงคายอาหารต้อนรับปราชญ์ ใต้หล้าจึงยอมสวามิภักดิ์”