กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 22 สิบสองนักษัตรแห่งหน่วยเงามืดเข้าพบ
พอหลี่ซื่อหมินฟังจบ ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
เจ้าเด็กบ้านี่ชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก บทกวีนี้แต่งได้ไม่เลวจริงๆ แต่ทำไมเขารู้สึกว่า สองบาทนี้แฝงความไม่พอใจในตัวเขาอยู่ด้วยนะ
“นี่คือโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เลยอยากทำประโยชน์ให้บ้านเมือง อยากหางานทำสินะ?”
“อืม ต้องใช่แน่ๆ!”
“ถ้าอย่างนั้น หวังเต๋อ เจ้าไปถ่ายทอดราชโองการ ให้อ๋องสู่ไปรับตำแหน่งที่กรมสรรพาวุธ คุมการคิดค้นและสร้างอาวุธเทพพิทักษ์แผ่นดิน ถ้าระเบิดสายฟ้ายังทำไม่สำเร็จ คอยดูว่าเราจะจัดการมันยังไง”
หวังเต๋อมุมปากกระตุก ฝ่าบาทจะทรงคิดไปเองหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ?
ตัวเขาอยู่กับอ๋องสู่มาไม่กี่วันนี้ ถือว่ามองออกทะลุปรุโปร่งแล้วว่าอ๋องสู่เป็นคนยังไง คนขี้เกียจชัดๆ เลยนี่นา!
ถ้าเขานอนได้ ไม่มีทางยอมยืนเด็ดขาด
แต่ฝ่าบาทมีรับสั่ง ตนก็ทำได้แค่ไปถ่ายทอดคำสั่งเท่านั้น