กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 - ซูม่อ: ข้ามีความคิดอันอาจหาญข้อหนึ่ง
"อืม"
"ข้าเพียงรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ที่จะสังหารผู้ฝึกตนขอบเขตมหาจักรพรรดิเท่านั้น"
"ส่วนจะสามารถสังหารได้จริงโดยไม่พึ่งพาสิ่งของภายนอกหรือไม่นั้น คงต้องประมือกับผู้ฝึกตนขอบเขตมหาจักรพรรดิด้วยตนเองจึงจะล่วงรู้ได้" ซูม่อยิ้ม พยักหน้าตอบกลับไป
แม้ว่าเขาจะมั่นใจในพลังของตนเองอย่างยิ่ง ทว่าเขาก็ไม่อยากพูดจาให้ดูเด็ดขาดจนเกินไป
ทว่า
ซูต้าเจียงและซูเหอ ชายชราทั้งสองคนนี้ต่างมีชีวิตอยู่มานานหลายปี มีหรือจะไม่เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของซูม่อ
ทว่าทั้งสองก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ เพียงแค่สบตากันแล้วกลอกตาไปมา ก็เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง
ในเวลานี้เอง
มิติข้างกายของทั้งสามคนพลันสั่นสะเทือนขึ้นมา