กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 - ซูไท่ไป๋: เข้ามา!
"คำสั่งเสียหรือ"
ซูไท่ไป๋เลิกคิ้วขึ้น สายตามองโจวป๋อทงอย่างเย็นชา พลางส่ายหน้าเล็กน้อยกล่าวว่า
"ขออภัยด้วย ข้ามีชีวิตมาหลายแสนปี ไม่เคยคิดถึงเรื่องคำสั่งเสียมาก่อน ตามปกติแล้ว หากมีผู้ใดบังอาจมาตั้งตัวเป็นศัตรูกับข้า เรื่องคำสั่งเสียอะไรนั่น ล้วนเป็นฝ่ายตรงข้ามที่ต้องทิ้งไว้ทั้งสิ้น"
"ดังนั้น หากเจ้ายังมีสิ่งใดอยากจะเอ่ย ก็จงรีบพูดออกมาเสียแต่ยามนี้"
"ไม่อย่างนั้นรอจนเจ้าตายไป ข้าเกรงว่าเจ้าเฒ่าเช่นเจ้า จะไม่มีโอกาสได้อ้าปากพูดมันออกมาอีกแล้ว"
เมื่อได้ยินถ้อยคำที่เต็มไปด้วยการประชดประชันและเยาะเย้ยถากถางของซูไท่ไป๋ สีหน้าของโจวป๋อทงก็พลันแข็งค้างไปเล็กน้อย