เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 - สวีเทียนจื่อทะลวงระดับ พายุฝนจวนตั้งเค้า
พลันเห็นว่า
ร่างของซูม่อที่อยู่กลางเวหา กลิ่นอายบนร่างของเขานั้น ในทุกช่วงเวลาสั้นๆ จะปะทุพุ่งสูงขึ้นรอบหนึ่ง
ขอบเขตราชันย์นักบุญขั้นห้า
ขอบเขตราชันย์นักบุญขั้นหก
ขอบเขตราชันย์นักบุญขั้นเจ็ด
และเป็นเช่นนี้เรื่อยไป ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงพรึงเพริดของทุกคน กลิ่นอายของซูม่อ พุ่งตรงจากขอบเขตราชันย์นักบุญขั้นหนึ่ง ทะยานไปจนถึงระดับขอบเขตราชันย์นักบุญขั้นเก้า จึงค่อยหยุดลงอย่างเฉียดฉิว
"เฮ้อ ระยะห่างจากการทะลวงสู่ขอบเขตราชันย์นักบุญขั้นสมบูรณ์ยังขาดไปอีกเล็กน้อยจริงๆ สินะ"
"พอยิ่งขอบเขตสูงขึ้น แก่นกำเนิดหมื่นวิญญาณที่จำต้องใช้ ก็เริ่มมากขึ้นตามไปด้วยแล้ว"
ซูม่อสัมผัสถึงพลังอันเชี่ยวกรากภายในร่าง แม้จะพึงพอใจมากพอแล้ว ทว่าก็ยังคงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง จึงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาแผ่วเบา