กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126 - ข้าไม่เคยบอกว่าจะปล่อยเจ้าไป
เมื่อเห็นดังนั้น
ซูม่อจึงพยักหน้า ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพิ่มเติมในทันที
แม้ทุกคนจะแสดงความดีใจอย่างยิ่งยวดที่ได้พบเขา
แต่เขาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวของทุกคน
โดยเฉพาะเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ที่แว่วเข้ามาในหูของซูม่อเป็นระยะ
เมื่อหันไปมองยังทิศทางของเสียง แววตาของซูม่อไหววูบ มือแอบกำแน่นขึ้นอย่างเงียบงัน
แม้เขาจะมาถึงได้ทันเวลาและช่วยชีวิตคนของตระกูลซูเอาไว้ได้
แต่ก่อนที่เขาจะมาถึง ก็ยังมีศิษย์ตระกูลซูบางคน ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ตลอดกาล
ศพของพวกเขาถูกคนอื่นๆ ช่วยกันรวบรวมนำมานอนทอดร่างอยู่ตรงนั้น