กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 หุบเขาหมื่นพฤกษา เถาวัลย์ทมิฬ
"หืม ภายในนี้ ช่างมืดมิดยิ่งนัก"
"ทั้งยังชื้นแฉะยิ่ง"
ทันทีที่ก้าวผ่านประตูสำริดโบราณและหยั่งเท้าลงบนพื้นอย่างมั่นคง ซูม่อก็พบว่าสภาพแวดล้อมโดยรอบค่อนข้างย่ำแย่
เมื่อมองกวาดสายตาไป ท้องฟ้าสลัวมืดครึ้ม ผาหินทั้งสองฟากฝั่งมีพืชพรรณรูปร่างประหลาดเติบโตอยู่ มันกำลังขยับเลื้อยไปมาและหลั่งของเหลวเหนียวเหนอะหนะออกมาอย่างต่อเนื่อง
นอกจากนี้ บนพื้นรอบด้านยังมีคราบเลือดสีแดงคล้ำและร่องรอยการต่อสู้หลงเหลืออยู่
ดูจากสภาพแล้ว น่าจะเป็นร่องรอยที่ผู้บำเพ็ญกลุ่มก่อนหน้านี้ทิ้งเอาไว้
และซูม่อก็ได้ถือโอกาสตรวจนับจำนวนคนที่ติดตามเขาเข้ามา
เมื่อรวมตัวเขา ตลอดจนซูหย่าเฟยและซูลู่เหรินแล้ว มีจำนวนเพียงสิบห้าคนเท่านั้น