กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 - จื่อเสวียนคงมีโทสะ แต่เป็นเยี่ยเฉินที่กระโดดออกมาก่อน
"ดีจริงๆ"
"ข้าชอบมาก ไว้ข้าหาของขวัญที่เหมาะสมได้ เมื่อถึงเวลาข้าจะมอบให้เจ้าเช่นกัน"
ซูม่อแกว่งข้อมือที่มีเชือกถักสวมอยู่ เผยรอยยิ้มบนใบหน้า เอ่ยกับมู่หรงเสวี่ย
"จริงหรือ"
"งั้นข้าจะจำไว้นะ พี่ซูม่อห้ามลืมเด็ดขาดนะ"
ดวงตาของมู่หรงเสวี่ยเป็นประกายขึ้นมาทันที ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อขณะเอ่ยถาม ภายในใจคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง
"อืม ไม่ลืมหรอก"
ซูม่อเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ในตอนนั้นเอง