ตอนที่ 43 ถูกตี

ระหว่างทางลมหนาวพัดหวีดหวิว ทั้งชื้นทั้งหนาว เจียงโม่โม่พันผ้าพันคอไว้ ไม่พูดอะไรสักคำ พอรู้สึกหนาวจนทนไม่ไหวก็แอบกอดเอวคอดของฉินเทียนไว้

ฉินเทียนตัวแข็งทื่อไปชั่วพริบตา ก่อนจะผ่อนคลายลง

พอถึงทางที่ขี่จักรยานต่อไม่ได้ เจียงโม่โม่เห็นฉินเทียนหยิบไฟฉายออกมา จึงถามว่า “จู่ ๆ นายโผล่มาได้ยังไง ตอนนั้นอยู่แถวนั้นพอดีเหรอ”

ฉินเทียนเหลือบมองเจียงโม่โม่แล้วพูดว่า “ต่อไปอย่าวิ่งเพ่นพ่านอีก ตัวเมืองอำเภอมีอะไรให้น่าเดินเที่ยว ซื้อของเสร็จก็รีบกลับ!”

ตอนนั้นถ้าเขาไม่ได้อยู่แถวนั้นเพื่อคุยธุระกับงูเจ้าที่ในอำเภอ ป่านนี้ยัยหนูนี่คงถูกส่งไปต่างมณฑลแล้ว ถึงตอนนั้นคงตามหากันลำบาก