กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1590 กลับสำนักที่ทุกคนร่วมสร้าง
“เดี๋ยวก่อน เจ้า เจ้าคือ...” ลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วงและถี่กระชั้นขึ้นมา
ชื่อหนึ่งวนเวียนอยู่ที่ริมฝีปาก แต่กลับเอ่ยออกมาไม่ได้เสียที
ชื่อที่ทำให้ผู้คนเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืน
ชื่อที่มักถูกผู้คนเอ่ยถึงและพร่ำเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทว่าในยามนี้กลับไม่อาจเปล่งเสียงพูดออกไปได้
หญิงสาวคนหนึ่งที่สะพายตะกร้าใส่ยาสมุนไพรไว้ด้านหลัง เดินทอดน่องเฉื่อยชาเข้ามา เมื่อเห็นว่าตรงนี้มีความวุ่นวายอยู่บ้างจึงขมวดคิ้วแล้วเดินเข้ามาดู ทว่าในระยะห่างจากพวกซูฝานไม่กี่ก้าว เท้าของนางก็พลันชะงักนิ่ง มองดูชายหนุ่มในชุดขาวผู้นั้นด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา
“พี่... พี่ซู!” นางสะอื้นไห้พลางร้องเรียกอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา