กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1426 สุสานชั้นที่สอง
เศษหินกลิ้งเกลื่อนร่วงกราวลงมาอย่างบ้าคลั่ง อูเชี่ยนกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังอดส่งเสียงร้อง "อ๊า" ออกมาไม่ได้
"อูเชี่ยน!" ม่านตาของเฟิ่งถงหดเกร็งด้วยความตระหนก
ข้างหูพลันแว่วเสียงอันสุขุมของซูฝานดังขึ้น "อย่าลนลาน มีข้าอยู่ทั้งคน"
เขาลงมืออย่างรวดเร็ว ในโพรงดินมืดมิดไร้แสงตะวันประหนึ่งไม่มีที่สิ้นสุดแห่งนี้ ไม่มีใครมองทันเลยว่าเขาลงมืออย่างไร ได้เห็นเพียงประกายกระบี่วูบผ่านเหนือศีรษะ จากนั้นเศษหินที่ร่วงกราวลงมาก็ถูกฟันขาดสะบั้นจนกลายเป็นผงธุลีและกรวดเม็ดละเอียด