เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1334 คารวะอาจารย์
"นี่มัน..."
ยามนี้ตาเหล่จับท่อนขวางประตูใหญ่ไว้ แทบจะห้อยต่องแต่งอยู่บนนั้น พลางมองแม่กุญแจทองแดงที่ตนสั่งให้ลูกน้องพกติดตัวด้วยความอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา
เขายังจำได้ดีว่าแม่กุญแจดอกนี้เตรียมไว้สำหรับเซี่ยหนิงโดยเฉพาะ เพื่อกันไม่ให้มันหนีไปได้ในวันที่พวกเขาเกิดนึกอยากจะลงมือเหี้ยมเกรียมกับมันจริง ๆ
ทว่าลูกกุญแจทองแดงก็อยู่ในมือลูกน้องคนหนึ่งของตน บัดนี้ลูกน้องคนนั้นถูกเซี่ยหนิงซัดหมอบไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว ไม่รู้ว่ายังเป็นหรือตาย
หากคิดจะเอาลูกกุญแจ ก็ต้องอ้อมผ่านเซี่ยหนิงไปปลดกุญแจจากเอวของลูกน้องคนนั้น แล้วค่อยวกกลับมาเปิดประตูใหญ่นี้ให้จงได้
"ข้าจะทำได้เรอะ"
อันที่จริง การที่เขาสามารถไต่เต้าจนมีฐานะในหมู่บ้านสุ่ยเซิงได้ถึงเพียงนี้ ชาวบ้านร้านตลาดต่างพากันหวาดกลัว ซ้ำยังมีลูกน้องภักดีคอยติดตามเป็นพรวน จะบอกว่าตาเหล่อย่างเขาไร้ฝีมือโดยสิ้นเชิงย่อมเป็นไปไม่ได้