เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1290 ความแคลงใจของปู่อี
“หนานกงเยว่?”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ คนทั้งหลายในที่นั้นต่างพากันชะงักไปเล็กน้อย ขณะเดียวกันในใจก็ผุดความรู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยายขึ้นมา
ต้องรู้ก่อนว่าเพียงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ชื่อหนานกงเยว่เมื่อเข้าหูผู้คนยังเป็นตัวแทนของอำนาจอันไร้ขอบเขต ไม่ว่าใครเอ่ยถึงสามคำนี้ ล้วนต้องแฝงความเคารพนอบน้อมและเกรงขามอย่างยิ่ง หากในตอนนั้นใครสามารถดึงตนเองไปพัวพันเกี่ยวข้องกับชื่อนี้ได้แม้เพียงนิด ก็นับเป็นเรื่องที่น่าโอ้อวดยิ่งในแดนผู้บำเพ็ญทั้งหมดแล้ว
ทว่า...อดีต อย่างไรก็เป็นเพียงอดีต
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ปี ในแดนผู้บำเพ็ญก็ดูเหมือนแทบไม่มีใครเอ่ยถึงสามคำอย่างหนานกงเยว่อีกเลย
แม้กระทั่งตระกูลหนานกงที่เคยตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของแดนผู้บำเพ็ญ ก็เพราะหนานกงเยว่สูญเสียอำนาจ จึงพลอยร่วงจากจุดสูงสุดลงสู่ฝุ่นละอองเบื้องล่างไปด้วย
ช่วงหลายปีที่ซูฝานหายตัวไป ตระกูลหนานกงก็หายสาบสูญไปหลายปีเช่นกัน