เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1280 ซัดสายฟ้ากระเด็น
“ฮี่ ๆ... แค่ก ๆ... แค่ก ๆ...”
อู๋เชวียดูออกชัดเจนจากสีหน้าของซูฝานว่าอีกฝ่ายรู้ตัวแล้วว่าหลงกล ยามนี้จึงพยายามกลอกดวงตาขาวซีดไร้ประกายคู่นั้น จ้องมองซูฝานพลางหัวเราะอย่างลำพองใจสองสามที
แม้ไม่ได้เอ่ยปาก แต่แววเยาะเย้ยถากถางในเสียงหัวเราะกลับไม่คิดจะปิดบังเลยแม้แต่น้อย
ทว่าเห็นได้ชัดว่าร่างกายที่อ่อนระโหยโรยแรงจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าในยามนี้ ไม่อาจรองรับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านรุนแรงเช่นนี้ได้อีกต่อไป เพิ่งจะหัวเราะไปได้ไม่กี่คำ ก็อดไอโขลก ๆ ออกมาไม่ได้
“ฮึ...”
เสียงไอไม่กี่ครั้งนี้กลับช่วยสะกิดใจซูฝานเข้าพอดี
“พลังชีวิตที่เหลืออยู่ของเจ้าเหลือน้อยเต็มทีแล้ว... ระหว่างเจ้ากับข้าจะว่าไปก็ไร้ความแค้นต่อกัน กระทั่งหน้าข้าเจ้าก็น่าจะไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ”
“แต่บัดนี้กลับยอมจ่ายราคาแพงลิบลิ่วขนาดนี้เพื่อมาเล่นงานข้า... ทำไปเพื่ออะไรกัน?”
“หึ ๆ...”