เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1259 ความต่างชั้น
เมื่อได้ยินว่าหนานกงเยว่ติดกับเข้าให้แล้ว ลั่วฮุยก็พลันสงบลง สายตาที่มองเขาเจือรอยยิ้มเย้ยหยัน
“แล้วถ้าข้าชนะเล่า จะเป็นอย่างไร”
ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของลั่วฮุย หนานกงเยว่จึงเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว
ลึก ๆ ในใจ เขารู้สึกราวกับว่าตนกำลังก้าวเข้าไปในกับดัก...
ทว่าเสียใจก็ส่วนเสียใจ ในยามนี้เมื่อได้เอ่ยปากตกลงต่อหน้าผู้คนมากมายในลาน หนานกงเยว่ผู้เป็นเซียนจวินคนใหม่ย่อมไม่มีทางกลับคำได้อีก
มิเช่นนั้น หากเพิ่งได้เป็นเซียนจวินไม่ถึงครึ่งถ้วยชา ก็พลิกลิ้นไม่ยอมรับต่อหน้าธารกำนัล ตำแหน่งเซียนจวินนี้ก็คงต้องจบเห่ลงทันที...
“ได้!”
ในใจมีความอับอายและโทสะคุกรุ่นอยู่แล้ว พอถูกสายตาเย้ยหยันของลั่วฮุยกวาดมองมา หนานกงเยว่ก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน จึงเอ่ยปากตอบรับไปทันที
“เจ้า... เฮ้อ...”