เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1246 ใช้หินเป็นสัญญาณ
เห็นได้ชัดว่าวันนี้หนานกงเยว่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ แม้แต่เรื่องวุ่นวายเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ก็ถูกเขากดข่มเอาไว้ได้ในเวลาอันสั้น
พอปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาก็เปี่ยมล้นไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง
ในสายตาของเขา ไม่มีสิ่งใดจะสำคัญไปกว่าการทำให้งานชุมนุมแดนเซียนดำเนินไปได้อย่างราบรื่นในยามนี้อีกแล้ว แม้ตอนนี้ผู้คนทั้งหมดจะแอบกระซิบกระซาบนินทาเรื่องที่เขาเพิ่งจะขายหน้าไปเมื่อครู่ แต่ตัวเขากลับไม่เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย
พวกเจ้าพูดไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา ก็ได้แต่แอบนินทาลับหลังเท่านั้นแหละ
ตอนนี้พอมาเจอหน้าข้าตรง ๆ มีใครบ้างที่ไม่กล้าเอ่ยปากเรียกประมุขตระกูลหนานกงอย่างนอบน้อม?
นี่ยังไม่เท่าไร ผ่านสองวันนี้ไป รอให้ข้าได้ตำแหน่งเซียนจวินมาครองเสียก่อน พวกเจ้าที่กำลังคอยดูเรื่องตลกอยู่ในตอนนี้ ถึงเวลานั้นคงต้องมายืนเข้าแถวรอหน้าประตูบ้านข้า อ้อนวอนขอให้ข้าช่วยชายตามองสำนักของพวกเจ้าบ้างล่ะสิ!
นี่เขาเรียกว่าอะไรนะ หึ ๆ นี่เรียกว่า หากสมหวังดั่งใจหมายทะยานฟ้า ทั้งเซียนแลปุถุชนล้วนต้องมาศิโรราบหน้าประตูเรือน!