เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1218 ขอกดหัวเจ้าจมดินหน่อยเถอะ!
“เอ่อ...”
ในยามนี้ แม้อู่ทงจะยังไม่รู้ว่าตนเองได้หาเรื่องเดือดร้อนครั้งใหญ่เข้าให้แล้ว
และยิ่งไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า จุดจบที่ตนกำลังจะต้องเผชิญนั้นจะเป็นเช่นไร
ทว่าเมื่อเขาเหลือบไปเห็นประกายตาคมกริบที่วาบผ่านดวงตาของซูฝาน ร่างกายก็อดสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้
เขารู้สึกเพียงว่ามีไอเย็นยะเยือกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนแล่นพล่านขึ้นมาจากกระหม่อม และในชั่วพริบตาถัดมา ความหนาวเหน็บนั้นก็คล้ายกับน้ำเย็นจัดถังใหญ่ที่ราดรดลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า
ส่วนตัวเขาก็ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในแอ่งน้ำเยือกแข็ง จมดิ่งลงสู่ก้นบึงอันหนาวเหน็บเสียดกระดูกในทันที
กระทั่งก่อนที่ตนเองจะทันได้ตั้งตัว ก็ถูกความหนาวเยียบนั้นกลืนกินไปเสียแล้ว แม้แต่โอกาสจะร้องขอความช่วยเหลือก็ยังไม่มี
และความรู้สึกทั้งหมดนี้ ล้วนมีที่มาจากจิตสังหารที่ซูฝานแผ่ออกมาใส่เขาทั้งสิ้น
ดันเอ่ยปากในเวลาที่ไม่ควรเอ่ย และพูดคำที่ไม่ควรพูดออกมาที่สุด ที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังเป็นบุคคลที่เขาไม่ควรไปล่วงเกินที่สุดอีกด้วย