เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1204 คำทำนายชี้ชะตา
“ซูฝาน ซูฝาน ซูฝาน!”
ทุกครั้งที่หนานกงเยว่ขว้างปาข้าวของแตกกระจาย เขาก็จะคำรามชื่อของซูฝานในใจไปด้วยหนึ่งครั้ง
จนกระทั่งข้าวของรอบกายถูกทุบทำลายจนเกลี้ยงเกลา ไม่มีสิ่งใดให้เขาระบายอารมณ์ได้อีก ถึงได้ยอมรามือ
ด้วยแรงโทสะที่เข้าครอบงำ หนานกงเยว่ระบายอารมณ์ติดต่อกันจนถึงกับลืมโคจรลมปราณคุ้มครองจุดชีพจรหัวใจ
เมื่อรู้สึกตัวว่าไม่มีอะไรให้ทำลายแล้วและยอมหยุดมือ เขาก็ถึงกับหอบหายใจอย่างหนัก
ในความทรงจำ ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสกับความเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้?
แต่นั่นไม่สำคัญ สิ่งเดียวที่หนานกงเยว่อยากทำในตอนนี้ คือหาทางระบายเพลิงแค้นในอกออกไปให้หมดสิ้น
มิฉะนั้นหากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าก่อนที่จะเหนื่อยตาย เขาคงได้อกแตกตายเพราะความโมโหที่มีต่อซูฝานเสียก่อน!
“พวกโง่เง่า พวกเจ้ามันโง่เง่ากันหมด!”