เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1194 แวบแรกแห่งความเย้ายวน
พอกลับมาถึงที่พักเซียน ซูฝานได้เจอหลิงเอ๋อร์ ย่อมหนีไม่พ้นที่จะต้องออดอ้อนกระหนุงกระหนิงกันอีกยกใหญ่
ที่แปลกคือ ตอนนี้ไม่รู้ว่าหลงเวิ่นเสวี่ยเริ่มชินชากับความหน้าหนาของทั้งสองคนแล้ว หรือว่าความหน้าบางของนางถูกซูฝานเคี่ยวกรำจนด้านชาไปแล้วกันแน่ ยามนี้นางเห็นทั้งคู่แนบชิดกระซิบกระซาบคำหวานใส่กัน จึงไม่มีท่าทีเขินอายเลยแม้แต่น้อย
บางครั้งถึงกับมองซูฝานกับหลิงเอ๋อร์ด้วยแววตาที่บอกไม่ถูกว่าคิดอะไรอยู่
สายตานั้น ดูเหมือนจะเอือมระอาอยู่บ้าง แต่ก็แฝงความอิจฉาอยู่นิด ๆ...
“พี่หลง ช่วงนี้พี่ฝานว่างยากนัก มิสู้ให้เขาพาพวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะ!”
นับตั้งแต่คราวก่อนที่ซูฝานถูกยอดฝีมือขั้นเทียนตี้ห้าคนร่วมมือกันลอบทำร้าย แม้ว่าซูฝานกับหลิงเอ๋อร์จะหลุดพ้นจากผลกระทบของอาการบาดเจ็บได้อย่างรวดเร็ว แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ซูฝานก็งานยุ่งเป็นพิเศษ แทบไม่มีเวลาได้พูดคุยเปิดอกหรือพาหลิงเอ๋อร์ไปเดินเที่ยวเล่นเลย