เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1187 เจ้าหนุ่มนี่ซวยแน่
เมื่อคิดได้ดังนั้น เด็กเฝ้าประตูก็ปรายตาชำเลืองมองซูฝานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“หึ ๆ กลัวว่าตัวเองจะเข้าไปไม่ได้ พอกลับไปแล้วจะรายงานเจ้านายไม่ได้สินะ?”
“กระทั่งป้ายผ่านทางที่เพิ่งแจกของโรงประมูลยังไม่มีปัญญาได้มา เจ้านายแกก็คงเป็นพวกตระกูลปลายแถวไม่เข้าพวกเหมือนกันนั่นแหละ”
ทว่าสิ่งที่มันไม่ล่วงรู้เลยก็คือ ทางโรงประมูลไม่คาดคิดแม้แต่น้อยว่าซูฝานจะสวมหน้ากากมา
และใบหน้าของซูฝานนั้น โดยพื้นฐานแล้วได้รับการขึ้นบัญชีจากทุกคนในโรงประมูลให้เป็นบุคคลสำคัญที่สุด แม้กระทั่งเด็กเฝ้าประตูที่คอยขวางอยู่ตรงนี้ ตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงานก็ต้องจดจำไว้ให้ขึ้นใจ!
ดังนั้น ป้ายผ่านทางที่จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับคนอื่น สำหรับซูฝานแล้ว มันไม่มีความจำเป็นแม้แต่น้อย
หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ คำว่าซูฝานสองคำนี้ ตัวมันเองก็คือป้ายผ่านทางระดับสูงสุดของโรงประมูลแห่งนี้แล้ว
แต่บัดนี้ สิ่งที่เด็กเฝ้าประตูไม่รู้ก็คือ เจ้าป้ายผ่านทางชิ้นนี้ กำลังถูกตนเองขวางเอาไว้แน่นหนาอยู่นอกประตู...
แน่นอนว่า หากมันเพียงแค่ทำตามหน้าที่ ซูฝานย่อมไม่นึกขุ่นเคืองแต่อย่างใด