เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1167 ลอบสังหารด้วยเปลวเพลิงทมิฬ
"อืม..."
เมื่อเห็นซูฝานก้มลงถามตน เด็กสาวก็หน้าแดงขึ้นมา ด้วยความเขินอายจึงสัญชาตญาณอยากจะวิ่งหนีไป ทว่าเพิ่งจะหันหลังกลับ ก็พลันเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงชะงักฝีเท้าหยุดยืนอยู่กับที่ทันที
"คือ... คือ..."
เธอก้มหน้า บิดตัวเอียงอายอยู่นานสองนาน เด็กสาวจึงรวบรวมความกล้าหันกลับมา
ทว่าดวงตาอันกระจ่างใสคู่นั้นกลับยังคงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองซูฝาน ได้แต่ก้มหน้าจ้องมองหลังเท้าของตัวเองตลอดเวลา พลางเอ่ยคำพูดอะไรบางอย่างออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงยุง
"หือ? เจ้าว่าอะไรนะ?"
ในชั่วขณะนี้ ซูฝานรู้สึกแปลกประหลาดอยู่บ้าง ประสาทการได้ยินที่เฉียบคมอยู่เสมอในยามปกติ คล้ายกับดับวูบหายไปกะทันหันในชั่วพริบตานี้ ในสายตาเห็นได้ชัดว่าริมฝีปากของเด็กสาวคนนั้นขยับน้อย ๆ ต้องกำลังพูดอะไรอยู่เป็นแน่
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ซูฝานกลับไม่ได้ยินเลย
ไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว