เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1159 สมศักดิ์ศรีอย่างแท้จริง
“ขอบใจ”
หู่เวยหลับตาลงสำรวจสภาพร่างกายของตนในยามนี้ ครั้นลืมตาขึ้นมาอีกครา ก็รับรู้ได้ถึงทุกสิ่งที่ซูฝานเพิ่งกระทำต่อตน จึงเอ่ยปากขอบคุณด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้ที่ทั้งสองต่อสู้กันก็เป็นเพราะจุดยืนที่ต่างกัน ต่อให้ต้องห้ำหั่นเอาชีวิต ก็ล้วนทำไปเพื่อสิ่งที่ตนต้องการ ชนะเป็นราชา พ่ายแพ้เป็นโจร ไม่มีผู้ใดต้องแก้ตัว
ทว่าในยามที่ได้เปรียบอย่างสมบูรณ์ หรือกระทั่งจะสังหารตนให้ตายคาที่ตรงนั้นก็ย่อมทำได้ ทว่าซูฝานกลับเลือกที่จะช่วยรักษาตน นี่จึงแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
“ไม่ต้องเกรงใจ อย่างไรเสียของที่ข้าต้องการก็ได้มาแล้ว”
เมื่อเผชิญกับความซาบซึ้งของหู่เวย ซูฝานเพียงยิ้มบาง ๆ สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ
เขายื่นมือออกไป เปลวไฟสีเทาดวงน้อยก็พลันผุดขึ้นมาเหนือฝ่ามือ กำลังสั่นไหวไปตามสายลมราตรีอย่างต่อเนื่อง
และสิ่งที่ทำให้หู่เวยต้องประหลาดใจก็คือ...
“นั่นมันเพลิงทมิฬ... เหตุใดมันถึงได้... เชื่องมือเจ้าถึงเพียงนี้?”