เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1120 คุกเข่าคารวะหน้าตำหนักเซียน
“พี่ฝาน!”
“ซูฝาน!”
เมื่อเห็นซูฝานปรากฏกายขึ้นดุจเทพยดาสวรรค์จุติ และสังหารตาเฒ่าผมเขียวที่ดูท่าไม่ใช่คนดีซึ่งบังอาจบุกมาถึงหน้าประตูบ้าน ลิ่วหลิงและหลงเวิ่นเสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมาพร้อมกัน
ลิ่วหลิงร้องออกมาเพราะซูฝานลงมือพลิกวิกฤตให้ปลอดภัยได้อีกครั้งในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานที่สุด
ส่วนหลงเวิ่นเสวี่ยนั้นไม่รู้ว่าด้วยจิตใจเช่นไร ทันทีที่เห็นซูฝาน นางก็โพล่งเรียกชื่อเขาออกไปทันที
“หือ?”
เมื่อได้ยินทั้งสองคนเรียกตนเองพร้อมกัน ซูฝานก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แม้จะบอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน แต่กลับรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายคลุมเครือบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งสาม
“แค่ก ๆ เอ่อ พวกเจ้าไม่เป็นไรกันใช่ไหม?”
เขาแอบเหลือบมองปฏิกิริยาของหลิงเอ๋อร์ พบว่านางดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกผิดแปลกอะไร ยังคงมองมาที่ตนด้วยสายตาอ่อนโยนปนเทิดทูนเช่นเดิม ซูฝานจึงโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย ร่างไหววูบไปปรากฏตัวตรงหน้าหลิงเอ๋อร์ ยื่นมือออกไปดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก