เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1116 ค่ายกลห้าธาตุเทียม
"ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!"
ซูฝานไม่สนหรอกว่าคนในแสงสีทองตอนนี้จะรู้สึกอย่างไร เขาคิดแค่จะรีบจัดการไอ้เวรนี่ให้จบ ๆ ไป จะได้กลับไปเก็บตัวรักษาดวงจิตโครงกระดูก แล้วกอดหลิงเอ๋อร์นอนให้สบายใจสักตื่น
"หึ ๆ... ซูฝาน ขอบอกไว้เลย โล่ภูผาทองคำนี่คือสุดยอดสมบัติประจำตระกูลข้า ด้อยกว่าอาวุธเทวะเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปดเท่านั้น ข้าแนะให้เจ้าอย่าเปลืองแรงเปล่าเลย รีบหยุดมือซะ ถือเสียว่าคุณชายอย่างข้าไม่เอาเรื่องเหตุการณ์วันนี้..."
หากการโจมตีอันดุดันของซูฝานในสายตาคนอื่น เป็นเพียงการออกหมัดซัดกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง เช่นนั้นชายหนุ่มที่อยู่ในแสงสีทองก็รู้สึกราวกับตนเองเป็นเรือลำน้อยท่ามกลางคลื่นลมบ้าคลั่ง
แม้พลังหมัดของซูฝานจะถูกแสงสีทองต้านทานไว้ภายนอกได้ทั้งหมด ทว่าตัวเขาที่อยู่หลังโล่ เพียงเห็นอานุภาพที่ถล่มลงมาไม่หยุดหย่อน ก็รู้ได้ทันทีว่าหากตนต้องปะทะกับซูฝานตรง ๆ คงหนีไม่พ้นความตาย...