กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1113 หรือว่า...ยังมีโอกาส?
“ตุ้บ!”
เมื่อได้ยินว่าตอนต่อไปของหลงเวิ่นเสวี่ยจู่ ๆ ก็ไม่มีแล้ว ซูฝานกับลิ่วหลิงต่างพากันล้มตึงหมดท่า
“แค่ก ๆ... อาจเป็นเพราะเวลายังกระชั้นชิดเกินไป รอให้ข้าค่อย ๆ ทำความเข้าใจอย่างละเอียดในภายหลัง บางทีอาจจะได้อะไรเพิ่มเติมอีกก็ได้”
……
หลังจากส่งหลงเวิ่นเสวี่ยกลับไปแล้ว ซูฝานกับลิ่วหลิงก็กลับคืนสู่ช่วงเวลาสองต่อสองอีกครั้ง
“พี่ซู ท่านว่าท่านกับเสี่ยวหลง...”
“อย่าพูดเรื่อยเปื่อย”
ซูฝานยื่นมือไปตีก้นงอนงามของลิ่วหลิงเบา ๆ ทีหนึ่ง ทำเอานางส่งเสียงร้องอุทานด้วยความกระเง้ากระงอด ส่วนตัวการกลับทำหน้าตาขึงขังราวกับวิญญูชนผู้ทรงศีล
“ข้ากับเสี่ยวหลงเป็นสหายร่วมรบที่บริสุทธิ์ผุดผ่องที่สุด”