กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1102 คนที่ข้ารัก
ซูฝานเพิ่งจะได้สติกลับมา
“เจ้าไม่ได้บอกว่าเวลาเหลือไม่มากแล้วหรือ”
จูกิงเอ่ยเตือน
ซูฝานเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนยังต้องช่วยคน เขาพยักหน้า วางม้วนภาพในมือลง แล้วเดินไปที่หน้าประตูห้องก่อนจะผลักประตูเบา ๆ
ประตูห้องแง้มอยู่ ซูฝานจึงผลักเปิดเข้าไปทันที ภายในห้องก็เต็มไปด้วยม้วนภาพแขวนอยู่เช่นกัน ภาพเหล่านั้นล้วนเกี่ยวกับตัวเขากับลิ่วหลิงทั้งสิ้น
“ลิ่วหลิง! ลิ่วหลิง! เจ้าอยู่หรือไม่?!”
ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ ซูฝานกู่ร้องพลางก้าวลึกเข้าไปในห้อง
“ลิ่วหลิง?! เจ้าอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่!”
ไม่นาน ซูฝานก็มาถึงข้างเตียงของลิ่วหลิง บนตั่งเตียงมีผ้าห่มคลุมไว้ เมื่อเห็นรอยนูนใต้ผืนผ้านั้น ซูฝานก็ไม่อาจข่มความตื่นเต้นในใจได้อีกต่อไป จึงเปิดมุมผ้าห่มขึ้นมา