เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 850 ไม่อยากจะเชื่อ
“น้องหลิงเอ๋อร์ คนในเหตุการณ์มักหลงทาง คนนอกมองเห็นทะลุปรุโปร่ง เจ้าไปเตือนเขาทำไมกัน? เจ้าหมอนี่มันดื้อเหมือนลารั้น ข้าอยากจะดูนักว่าเมื่อไรมันถึงจะเบิกเนตรเข้าใจเสียที”
ซูฝานกอดอกไว้ที่หน้าอก ทำสีหน้าเหมือนโมโหที่เหล็กไม่ยอมกลายเป็นเหล็กกล้า
ฉินเทียน “...”
พอถูกจักรพรรดินีเตือนเช่นนี้ เขาถึงเพิ่งได้สติว่า ที่แท้ซูฝานกำลังหยั่งเชิงตนอยู่
คราวนี้ดีจริง ยังไม่ทันหยั่งเชิงอะไรเท่าไร ก็เผยไต๋เสียแล้ว
เมื่อเห็นว่าฉินเทียนไม่พูดอะไรอยู่นาน ซูฝานในตอนนี้ก็มองสีหน้าของเขาไม่ออก จึงทำได้เพียงละเลยฉินเทียนไป แล้วเดินไปทางโรงเตี๊ยมพร้อมกับจักรพรรดินี
กระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืดลง ทั้งสองคนจึงกลับมาถึงโรงเตี๊ยม
เถ้าแก่ชุดเทาตาสีขาวยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าร้าน ราวกับว่าไม่ได้ขยับตัวเลยตลอดทั้งวัน
ซูฝานเอ่ยปากถามไปส่งเดชว่ามีน้ำร้อนกับอาหารหรือไม่ สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงสองคำเท่านั้น