เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 719 ยื่นมือเข้าช่วย
ไม่เพียงแต่ชายหน้าบากหลงซานกับพวกลูกน้องเท่านั้น แม้แต่หลี่เตี่ยนเองก็ยังตามเรื่องไม่ทันในแวบแรก กระทั่งซูฝานเดินพ้นปากตรอกไปแล้ว เขาถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายเดินไปไกลแล้วจริง ๆ
หมอนี่เล่นใหญ่ตั้งนาน สุดท้ายมีแค่นี้เนี่ยนะ? นี่มันหลอกให้ดีใจเก้อชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
“เถ้าแก่ อย่าเพิ่งไปสิครับ ผมมีเหตุผลจริง ๆ ขอร้องล่ะครับ อย่าเพิ่งไปเลย!”
เมื่อเห็นหลี่เตี่ยนวิ่งพรวดพราดตามออกไป หลงซานกับพวกก็พลอยได้สติ รีบสาวเท้าตามเขาออกจากตรอกแคบ มาโผล่ที่ถนนสายใหญ่ทันที
“ปล่อยมือสิ ใครเป็นเถ้าแก่ของนาย? ฉันไม่ได้รู้จักนายสักหน่อย!”
บนถนนสายใหญ่ การยื้อยุดฉุดกระชากระหว่างหลี่เตี่ยนกับซูฝานดึงดูดสายตาไทยมุงในทันใด เมื่อเห็นคนมากขนาดนี้ สีหน้าของหลงซานก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่ายังคงก้าวเข้ามาตรงหน้าทั้งสองคน
“พวกแกสองคนเล่นละครพอกันหรือยัง?”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยโทสะของหลงซาน ซูฝานก็ยิ้มเจื่อนอย่างขออภัย เขาถีบหลี่เตี่ยนออกไปหนึ่งทีแล้วยกมือเกาหัว พลางกล่าวขึ้น
“พี่ชายท่านนี้ ขอโทษทีนะ ฉันจำคนผิดน่ะ ขออภัยจริง ๆ งั้นฉันไปละ”