เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 717 คนของข้าทั้งนั้น
ซูฝานไม่ใช่ช่างซ่อมรถ ย่อมไม่ได้สนใจไฟหน้ารถอะไรขนาดนั้น ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่ใช่ไฟหน้าดวงโตอะไรด้วย
……
แม้จะค่อนข้างนุ่มสบายอยู่หรอก แต่นั่นมันคนละเรื่องกัน
“นายท่านพูดเล่นแล้ว ผู้น้อยมิใช่เถ้าแก่เนี้ยเสียหน่อย เป็นแค่คนรับจ้างตัวเล็ก ๆ หากนายท่านไม่รังเกียจ จะเรียกผู้น้อยว่าอวี้เอ๋อร์ก็ได้เจ้าค่ะ”
หลิ่วอวี้ยิ้มหวานหยดย้อย ทว่าพลันรู้สึกว่าในอ้อมอกว่างเปล่า ที่แท้ซูฝานใช้วิชาใดก็ไม่อาจทราบ หลุดพ้นจากอ้อมกอดนางไปได้ราวกับวิชาหดกระดูก
“ข้าเรียกเจ้าว่าพี่อวี้ดีกว่า”
ซูฝานยิ้มเจื่อน ๆ พลางมองหลิ่วอวี้ที่ทำท่าจะพุ่งเข้ามาอีก จึงอดไม่ได้ที่จะส่งสายตาไปทางฉินเทียน
ทว่าฉินเทียนกลับทำท่าเหมือนดูงิ้ว ดูท่าทางจะชอบอกชอบใจที่เห็นซูฝานเสียท่าแบบนี้มิใช่น้อย
“เอ่อ พี่อวี้ ที่นี่รับซื้อสมุนไพรเซียนหรือไม่”