เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 706 หน้าตาดีก็หากินได้จริง ๆ
“เถ้าแก่ ร้านนี้แหละครับ อุทยานเซียนร้อยพฤกษา ปรมาจารย์ผู้หลอมโอสถมือหนึ่งของที่นี่เป็นถึงเซียนแท้ ปกติแล้วจะเจอตัวได้แค่ในเมืองชั้นในเท่านั้นนะรับ”
ตอนที่พูด หลี่เตี่ยนแอบสังเกตสีหน้าของซูฝานไปด้วย เขาตาไวพอที่จะจับได้ว่าซูฝานเบ้ปากเล็กน้อย
ว่าแล้วเชียว! เถ้าแก่ท่านนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ
ซูฝานหารู้ไม่ว่า สีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เผลอแสดงออกมาโดยไม่ตั้งใจ กลับทำให้หลี่เตี่ยนเข้าใจผิดหนักเข้าไปอีก
ใช่แล้ว ซูฝานไม่เห็นเซียนแท้อยู่ในสายตาจริง ทว่าไม่ได้เหยียดหยามอย่างที่หลี่เตี่ยนคิดเอาเองสักนิด
“พวกเราเข้าไปกันเถอะ”
ซูฝานไม่ลังเลนาน ก้าวเท้าเตรียมเดินเข้าสู่อุทยานเซียนร้อยพฤกษาที่ตกแต่งอย่างโบราณ ทว่าเงาร่างกำยำร่างหนึ่งกลับจ้ำอ้าวพรวดพราดออกมาจากข้างใน โดยไม่มีทีท่าว่าจะหลบใครแม้แต่น้อย
ซูฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย เอี้ยวตัวหลบให้ และต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าคนที่เดินออกมาคือชายหัวโล้นที่ตนเพิ่งเจอตรงหน้าทางเข้าตลาดมืด—ท่านจ้าวผู้นั้นเอง
“ช่างบังเอิญจริงแฮะ…”