เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 699 เจ้าเข้าใจหรือยัง?
ซูฝานที่ถูกเสี่ยวหานแบกอยู่บนหลังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก ตัวเองเป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่กลับต้องให้เด็กสาวคนหนึ่งแบกวิ่งหนี ช่างน่าขายหน้าเสียจริง
“เจ้าเหนื่อยหรือยัง พักสักหน่อยดีหรือไม่...”
แม้ปากจะบอกว่าตัวเองตัวไม่หนัก แต่ซูฝานก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเสียงหายใจของเสี่ยวหานเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ
แม้ความเร็วจะไม่ได้ลดลง ทว่าแผ่นหลังของเสี่ยวหานกลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลแล้ว
“พี่ใหญ่ พวกเรากำลังหนีเอาชีวิตรอดอยู่นะ พี่ยังจะบอกให้พักอีก คิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย”
เสี่ยวหานที่แบกเขาอยู่หอบหายใจพลางเอ่ยขึ้นอย่างจนปัญญา
“ข้าเห็นเจ้าเหนื่อย เลยอยากให้เจ้า...”
ซูฝานเพิ่งจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงที่ชวนให้ขนหัวลุกดังแว่วมาจากด้านหลัง
เขาหันขวับไปมองทันที ก็เห็นขาทั้งแปดอันเรียวยาวของแมงมุมหมาป่าลายแถบขยับไหวดั่งเงาพราย ยามมันกระโจนตัวแต่ละครา ล้วนร่นระยะห่างระหว่างพวกเขากระชั้นชิดเข้ามาทุกที