เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 669 หากเจ้าคือสำนักเฮ่าเทียน ข้าก็คงเป็นชิงตี้แล้ว!
เมื่อเห็นอาจารย์เฒ่าบรรลุเป็นเซียนกลับมา ทั้งท้องพระโรงก็พลันเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มหล่น
นี่หรือคืออานุภาพของโอสถโลหิตศักดิ์สิทธิ์?
การฝ่าด่านเคราะห์บรรลุเซียนกลับดูง่ายดายราวกับกินน้ำกินข้าว นี่หรือคือทัณฑ์สายฟ้า? นี่คือทัณฑ์สายฟ้าที่บีบให้ยอดอัจฉริยะมากมายต้องตกตายอย่างนั้นหรือ? ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!
ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะมองไปยังขวดหยกในมือของซูฝาน แววตาแต่ละคู่ลุกโชนไปด้วยประกายเร่าร้อนขึ้นมาทันที
อาจารย์เฒ่าสาวเท้าอย่างรวดเร็วมาหยุดอยู่ข้างกายซูฝาน เขาเหลือบมองม้วนบทกวีของตน จรดพู่กันลงชื่อกำกับ จากนั้นจึงเอ่ยกับซูฝานด้วยความเคารพ
“ผู้อาวุโสซู ดูท่ากระดูกแก่ ๆ ของข้า ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง!”
แม้คำพูดจะดูถ่อมตน แต่ความมุ่งมั่นทะเยอทะยานที่แฝงอยู่ภายในนั้น ก็แจ่มชัดจนใครก็สัมผัสได้!
“สรรพคุณของโอสถโลหิตศักดิ์สิทธิ์คงไม่ต้องพูดซ้ำแล้ว ศิษย์หลานเวิง”
ซูฝานหยิบขวดกระเบื้องใบใหม่ออกมา แบ่งโอสถโลหิตศักดิ์สิทธิ์ออกมาห้าเม็ดใส่ลงไป แล้วยื่นให้เวิงจื่อจิ้ง