เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 601 ทุกคนในสำนักเฮ่าเทียนร่วมใจหมักสุรา
น้ำเสียงของจงอิ่งเริ่มเจือเสียงสะอื้น
“อาจารย์อา ข้าทนแทบไม่ไหวแล้ว มันคันจริง ๆ นะเจ้าคะ”
อาศัยแสงจากสมบัติวิญญาณส่องสว่าง ซูฝานมองเห็นปานดำบนใบหน้าของจงอิ่งกำลังค่อย ๆ หลุดลอกออกมาอย่างชัดเจน หากไปเกะแกะตอนนี้ ปานดำย่อมดึงเนื้อเยื่อที่เหลือติดออกมาด้วย ถึงตอนนั้นใบหน้าของนางจะต้องเสียโฉมอย่างแน่นอน
ซูฝานเห็นว่าจงอิ่งคันจนทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ด้วยความจนใจ จึงได้แต่ยื่นมือออกไปกุมมือนางไว้
“อดทนไว้นะจงอิ่ง อาจารย์อาเชื่อว่าเจ้าทำได้”
เมื่อฝ่ามือของตนถูกซูฝานกุมไว้ จงอิ่งพลันรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างเปี่ยมล้นไปด้วยเรี่ยวแรง อาการคันคะเยอบนใบหน้าก็ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นอีกต่อไป
ผ่านไปอีกเกือบหนึ่งชั่วยาม อาการคันยุบยิบบนใบหน้าของจงอิ่งก็ค่อย ๆ สลายไป
ส่วนปานดำบนใบหน้านาง เมื่อเกิดการสั่นไหวเบา ๆ มันก็ส่งเสียงดัง “แปะ” ร่วงหล่นลงบนพื้น แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ซูฝานลอบถอนหายใจยาว มองดูจงอิ่งที่ใบหน้ากลับคืนสู่สภาพคนปกติ พลันเกิดความคิดแวบขึ้นมา จึงหยิบเอาน้ำมันหนิงจื่อที่เหลืออยู่ก่อนหน้านี้ออกมาจากแหวนเฉียนคุน แล้วพรมลงบนใบหน้าของจงอิ่งเบา ๆ