เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 586 จิ่งเวิ่นซินหนีไปแล้ว?
คงเจียซื่อมองเยี่ยชาพสุธาด้วยความอิจฉาเล็กน้อย แม้ซูฝานจะแนะนำเยี่ยชาพสุธาอย่างคร่าว ๆ ไปแล้ว แต่คงเจียซื่อคือเซียนอิสระเก้าเคราะห์ และผู้ที่ก้าวมาถึงระดับนี้ย่อมจัดเป็นยอดคนเจ้าเล่ห์ทั้งสิ้น
ด้วยพลังระดับเซียนอิสระเก้าเคราะห์ของตน เขากลับไม่อาจมองออกถึงขอบเขตของผู้ฝึกตนเผ่านอกรีตท่านนี้ได้เลย เมื่อรวมกับท่าทีที่ซูฝานปฏิบัติต่ออีกฝ่าย คงเจียซื่อจึงรู้ทันทีว่าผู้อาวุโสเยี่ยชาท่านนี้ต้องเป็นยอดคนผู้ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเซียนแท้ด้วยซ้ำ!
พอขึ้นมาถึงยอดเขาเสี่ยวหลิน แม้แต่คนบ้า ๆ บอ ๆ อย่างเจี้ยนสืออี ในยามนี้ก็ยังสงบเสงี่ยมลงไปมาก
ทุกคนเพิ่งจะมาถึงไหล่เขายอดเขาเสี่ยวหลิน ยังไม่ทันได้พบลิ่วหลิง ก็ได้ยินเสียงร้องอุทานของเสี่ยวจี๋เสียงดังขึ้น
"อาจารย์อา! แย่แล้วเจ้าค่ะ"
ซูฝานหันกลับไปมอง ก็พบความผิดปกติทันที ที่แท้วิญญาณของจิ่งเวิ่นซินในมือของเสี่ยวจี๋เสียง ยามนี้กลับดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
"เสี่ยวจี๋เสียง อย่าเพิ่งตื่นตระหนก วิญญาณของจิ่งเวิ่นซินเป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรขึ้น"
ซูฝานขมวดคิ้วถาม
"ข้าก็ไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ..." เสี่ยวจี๋เสียงมีสีหน้างุนงง แล้วกล่าวต่อว่า "ตอนเพิ่งออกจากแดนผี ข้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ วิญญาณของผู้อาวุโสจิ่งดูเหมือนจะมีปฏิกิริยา พอย่างเข้ายอดเขาเสี่ยวหลิน ก็..."