เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 539 หุ่นเชิดผีเจี้ยนสืออี
หากไม่มีปราณผี การโจมตีของซูฝานก็ไม่อาจสร้างความเสียหายแก่วิญญาณผีได้เลย นอกจากการใช้โครงกระดูกเพลิงและทัณฑ์สายฟ้าแล้วก็ไม่มีหนทางอื่น
ต่อให้โครงกระดูกเพลิงจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะรับมือกับหุ่นเชิดผีระดับผีร้ายนับพันตัวพร้อมกัน
ส่วนทัณฑ์สายฟ้าก็มีอานุภาพรุนแรงเกินไป หากใช้ในสถานที่คับแคบเช่นนี้ ไม่เพียงแต่หุ่นเชิดผีเหล่านี้จะโดนลูกหลง แม้แต่หวังปิ่งเซวียนและสี่ผีร้ายก็คงต้องวิญญาณแตกสลายไปด้วยเป็นแน่
“หวังว่ามันจะทนไปจนถึงตอนสังหารหุ่นเชิดผีตัวสุดท้ายนะ…” ซูฝานพึมพำกับตัวเอง
เคราะห์ดีที่หลังจากเขาลงมือกระหน่ำซัดอย่างสุดกำลังได้ไม่นาน ทางเดินทอดยาวก็ถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียน บ่อน้ำคาวเลือดก็ไม่มีตัวใหม่ออกมาอีก ดูท่าคงจะถูกกำจัดจนหมดสิ้นแล้วจริง ๆ
ทั่วทั้งมิติตลบอบอวลไปด้วยเศษซากวิญญาณผีที่ร่วงกราวลงสู่พื้นดินและผืนน้ำ สลายกลายเป็นละอองธุลี ราวกับลานกว้างในวันเหมันต์ที่มีหิมะโปรยปรายอย่างหนัก
ซูฝานยืนเหม่ออยู่กลางทางเดิน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
หวังปิ่งเซวียนจึงเอ่ยปลอบว่า “ท่านซู อย่าได้เศร้าโศกไปเลยขอรับ สำหรับพวกมันแล้ว นี่ถือเป็นการปลดปล่อยนะขอรับ”