เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 514 ความเปลี่ยนแปลงระลอกใหม่
หลังจากเดินส่งมาได้สองสามช่วงถนน ชวีเสี่ยวกังก็สั่งให้เหล่ายมทูตแยกย้ายกันไปทำงานของตน ปล่อยให้เขาส่งใต้เท้าทั้งสองไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายตามลำพังก็พอแล้ว
เมื่อเห็นหวังปิ่งเซวียนหน้าเขียวสลับขาวมาตลอดทาง ชวีเสี่ยวกังก็แทบจะหลุดขำอยู่หลายหน ทว่าทุกครั้งก็ต้องกลั้นกลับไปด้วยสายตาเย็นเยียบที่ตวัดมองมา
ซูฝานหันไปพูดกับหวังปิ่งเซวียน "ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง แค่โอบเอวนิดเดียวเอง จำเป็นต้องมีปฏิกิริยาใหญ่โตขนาดนี้ด้วยหรือไง"
หวังปิ่งเซวียนหน้าเขียวคล้ำ ซอยเท้าเร็วขึ้น ราวกับไม่อยากเดินเคียงข้างกับซูฝานแม้แต่น้อย
ซูฝานผายมืออย่างจนใจ จากนั้นหันไปถามชวีเสี่ยวกังว่า "จริงสิ รอยสักหัวมังกรบนแขนข้านี่หมายความว่ายังไงรึ"
ชวีเสี่ยวกังตอบว่า "นั่นคือฐานะที่ร้ายกาจที่สุดซึ่งแดนผีทั้งห้ายอมรับ เป็นชนชั้นสูงในหมู่ชนชั้นสูงขอรับ"
“โอ้โฮ ร้ายกาจขนาดนี้เชียว?” ซูฝานหัวเราะ “ดูท่าฐานะใต้เท้าจักรพรรดิมังกรผีนี่จะใช้การได้ดีจริงเชียว ถึงจะเป็นผู้ชายเฮงซวยก็เถอะ แต่ดูเหมือนว่าตำแหน่งในใจของจักรพรรดิผีจะสูงลิ่วเลยนี่นา”