กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 447 ในที่สุดก็ได้รากอสูรสมุทร
เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าไอเซียนในร่างกำลังถูกปลดปล่อยออกไปทีละน้อย อวัยวะภายในคลายแรงกดทับ และค่อย ๆ ฟื้นฟูตัวเองขึ้นมา
ช่างเป็นปรากฏการณ์ที่มหัศจรรย์นัก! มิน่าเล่าลิ่วหลิงถึงบอกให้เอารากอสูรสมุทรไปรักษาเจี้ยนปิ่งอวี่ ที่แท้มันใช้แบบนี้นี่เอง!
รากอสูรสมุทรกลืนกินไอเซียนที่หลงเหลืออยู่ในร่างของเขาจนหมดสิ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้น ร่างกายของเขาก็เริ่มเหี่ยวเฉาแห้งกรังลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ซูฝานตกใจแทบสิ้นสติ แย่แล้ว! พลังเซียนหมดแล้ว มันเริ่มกลืนกินพลังชีวิตของฉันแล้ว!
เขารีบว่ายเข้าไปกลางดงวัชพืชสีดำที่รกชัฏ กวาดคว้ามาได้กำมือหนึ่งแล้วหันหลังเผ่นหนีออกจากหมอกดำทันที
ให้ตายสิ น่ากลัวเกินไปแล้ว!
หลังจากหนีพ้นหมอกดำออกมา ซูฝานก็หอบหายใจอย่างหนัก สองมือสั่นเทาไม่หยุด หากไม่ใช่เพราะอยู่ในน้ำ เหงื่อคงเปียกชุ่มไปทั่วทั้งตัวแล้ว
ยังดีที่เขาวิ่งเร็ว มิฉะนั้นคงได้ทิ้งชีวิตไว้ข้างในนั้นเป็นแน่
โชคดีที่ไอแห่งความตายที่ตัดขาดนี้ขับออกได้ง่ายกว่าไอเซียน หลังโคจรลมปราณปรับสภาพครู่หนึ่ง ซูฝานก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ