เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 435 ลอบลึกเข้าวังปี้ปัว
“พลิกสมุทร! ตรึงนครา! เบิกฟ้า! ผ่าปฐพี! ทลายหุบผา! แหวกทะเล! ปราบมังกร...”
เหนือผืนสมุทรอันเวิ้งว้างรกร้าง เสียงกระหน่ำทุบดั่งตีกลองดังขึ้นระรัวต่อเนื่อง ดุจค้อนทองแดงขนาดยักษ์ฟาดลงบนขั้วหัวใจของทุกคน
“ตึง ตึง ตึง! ตึง ตึง ตึง!”
ทว่าทุกครั้งหลังเสียงกลองดังขึ้น จะมีเสียงน้ำแข็งแตกละเอียดตามมา จอมมารสมุทรดูเหมือนจะถูกซุนอู๋เซิ่งซัดจนบาดเจ็บสาหัสทุกครา แต่ในชั่วพริบตาถัดมาก็ก้าวออกมาจากก้อนน้ำแข็งได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนเช่นเคย ซ้ำยังเอ่ยเย้ยหยันอยู่เป็นระยะ
ซุนอู๋เซิ่งบันดาลโทสะถึงขีดสุด พุ่งทะยานขึ้นสู่เวหากลางกลีบเมฆ พลังทบซ้อนของวิชาชนะศึกถูกเค้นขึ้นจนถึงจุดสูงสุดแล้ว
ชั่วพริบตานั้น เมฆดำทมิฬพลันรวมตัว ราวกับจะเรียกทัณฑ์สายฟ้าลงมาเสียให้ได้
เขากุมสองหมัดเข้าหากัน คล้ายท่วงท่าประสานมือคารวะปีใหม่ แล้วฟาดกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง อานุภาพของการโจมตีนี้ทรงพลังยิ่งกว่าครั้งก่อน ๆ ทั้งหมดรวมกัน จนกระทั่งหัวใจของจอมมารสมุทรยังกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง
“กระบวนท่าสุดท้าย เพลงหมัดคารวะปีใหม่!”
“ครืนนนน!—”