เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 431 ไปที่ไหนก็เจอแต่พวกชอบแกล้งหาเรื่องเรียกค่าเสียหายรึไง?
……
ทะเลรัตติกาลนิรันดร์ ทะเลใน เกาะนิรนาม
เมื่อสาวน้อยเผ่าเงือกฟื้นขึ้นมา นางก็ได้กลิ่นหอมโชยเตะจมูก พอมองไปรอบ ๆ ก็พบว่ามีชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนหนวดปลาหมึกยักษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเขาถึงสิบเท่า และกำลังสวาปามอาหารอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ไม่ไกล
ด้านข้างยังมีโครงกระดูกสวมเสื้อคลุมยาวสีแดงตัวใหญ่คอยส่งน้ำจิ้มให้อยู่ไม่ขาด
นางใช้สองมือยันพื้นพยุงตัวลุกขึ้น ส่ายหัวไปมาเบา ๆ แล้วนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
ชายที่กำลังสวาปามอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้นก็คือซูฝานนั่นเอง เขากัดเนื้อปลาหมึกยักษ์เข้าไปคำใหญ่ เคี้ยวตุ้ย ๆ ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
“หอมจริง ๆ เล้ย คิดไม่ถึงเลยว่าหนวดปลาหมึกยักษ์เบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนี้เนื้อจะไม่เหนียวเลยสักนิด เคี้ยวแล้วเด้งดึ๋งนุ่มลิ้น อร่อยเลิศล้ำราวกับอาหารทิพย์บนแดนมนุษย์จริง ๆ เจ้าโครงกระดูก เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่กินสักหน่อย?”
โครงกระดูกยิ้มเจื่อนพลางเอ่ย “ไม่ต้องหรอกขอรับนายท่าน ท่านทานเถอะขอรับ”
“งั้นข้าไม่เกรงใจละนะ” ซูฝานกัดเข้าไปอีกคำ ความหอมกระจายฟุ้งทั่วปาก