กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 367 บังเอิญเจอไดอาโบลระหว่างทาง
เรื่องราวของสำนักอู๋โยวจบลงในที่สุด ซูฝานมอบตัวชิงเหวินที่หมดสติให้เซิงหว่านไปจัดการตามใจชอบ เซิงหว่านผู้มีจิตใจเมตตาไม่ได้สร้างความลำบากให้เธอ ตรงกันข้ามกลับช่วยแก้มัดให้
ซูฝานจึงเอ่ยกับเซิงหว่าน "เจ้าปล่อยนางไปแบบนี้ ไม่กลัวว่านางจะย้อนกลับมาแก้แค้นหรือ?"
"ไม่หรอกเจ้าค่ะ" เซิงหว่านมองซูฝานแล้วยิ้มหวาน
ใบหน้าอันบริสุทธิ์ผุดผ่อง คู่นัยน์ตากระจ่างใส ทอประกายระยิบระยับดั่งผืนน้ำในทะเลสาบ
ผืนน้ำคู่นั้นสะท้อนเพียงเงาของซูฝาน ทำเอาเขารู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง
“ฉันยังไงก็ได้อยู่แล้ว” เซิงหว่านยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะย้อนถามกลับมาด้วยคำถามเดียวกัน “แต่พี่ซูปล่อยนางไปแบบนี้ ไม่กลัวว่านางจะกลับมาล้างแค้นหรือคะ”
ซูฝานชะงักไป เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้จริง ๆ ตนเองไม่กลัวก็จริง แต่ถ้าเกิดนางไปล้างแค้นลงกับสำนักของตน นั่นคงแย่แน่ ๆ
“ฉันไม่ได้คิดจะปล่อยนางไปหรอกค่ะ แต่กะว่าจะพานางไปด้วย แล้วไปกับพี่ซู ในเมื่อตอนนี้ฉันเป็นคนของพี่ซูแล้ว พี่ซูคงไม่ทอดทิ้งฉันใช่ไหมคะ” เซิงหว่านส่งสายตาจริงใจมาให้
“เธอไปเป็นคนของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ซูฝานขมวดคิ้วถาม