กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 363 ฉันซื้อตัวเอง
“ยอดเยี่ยม! พี่ชายไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลา แต่ยังใช้ชีวิตได้เปิดเผยถึงเพียงนี้ ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก” ชิงเหวินกล่าวจบก็รินสุราให้ซูฝานอีกหนึ่งจอก “ข้าขอคารวะพี่ชายอีกจอกเจ้าค่ะ”
ซูฝานมองหญิงสาวหน้าตาไร้เดียงสาตรงหน้า ในใจคิดว่านางคงไม่ได้หวังเคลมตัวข้าหรอกนะ?
โห รู้หน้าไม่รู้ใจจริง ๆ น่ากลัวเกินไปแล้ว
ขณะกำลังคิดอยู่นั้น อาการวิงเวียนระลอกหนึ่งก็ถาโถมเข้ามา หญิงสาวตรงหน้าค่อย ๆ กลายเป็นเงาแสงพร่ามัวแกว่งไกวไปมา
นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พิษนี้ทำไมถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้?
ภาพสุดท้ายก่อนหมดสติ ซูฝานเห็นชายฉกรรจ์ไม่กี่คนจับเซิงหว่านยัดใส่กระสอบป่าน จากนั้นตัวเขาก็ถูกความมืดมิดกลืนกินไปจนหมดสิ้น
ตอนนั้นเอง ชายแก่ท่าทางเจ้าเล่ห์คนหนึ่งยืนอยู่ข้างชิงเหวิน ชูนิ้วหัวแม่มือพลางเอ่ยขึ้น “ยาพิษที่แม่นางชิงเหวินปรุงขึ้นมาร้ายกาจจริง ๆ แม้แต่ผู้บำเพ็ญยังมอมจนสลบได้”
ชิงเหวินแค่นยิ้มเย็นชา “บังอาจมาต่อกรกับข้า พวกเจ้ายังอ่อนหัดไป”
“แม่นางเซิงหว่าน ท่านตั้งใจจะจัดการอย่างไร ขายเข้าหอนางโลมหรือส่งไปโรงประมูลทาสดีขอรับ?” ชายแก่เอ่ยถาม