ตอนที่ 358 วิกฤตโลกเดิม

ตอนที่ 358 วิกฤตโลกเดิม

ณ สามพันโลกเดิม ป่าชานเมืองกระบี่ใจ

มองสุดสายตา ผืนป่าอันกว้างใหญ่ถูกบดบังอยู่ใต้หมอกมารหนาทึบจนมองไม่เห็นขอบเขต

ฤดูหนาวของโลกหลงหัวเดิมเริ่มต้นมาสองเดือนแล้ว พายุหิมะบ้าคลั่งพัดกระหน่ำ หวีดหวิวไปมาระหว่างลำต้นไม้ใหญ่ตระหง่านเสียดฟ้า หิมะโปรยปรายดั่งขนนก บดบังสายตาจนขาวโพลนไปหมด

ความหนาวเหน็บสุดขั้วแช่แข็งมวลอากาศ ทั้งยังทำให้สรรพเสียงแข็งค้าง นอกจากเสียงหวีดหวิวของลมที่แหลมคมดั่งเสียงภูตผีแล้ว ทั่วทั้งป่าไร้ขอบเขตแห่งนี้ก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับไร้สิ่งมีชีวิต ไม่มีแม้แต่เสียงนกหรือเสียงอสูรร้อง

เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

ฟังจากจังหวะก้าว เป็นฝีเท้าของคนสองคน เสียงเท้าของพวกเขาแผ่วเบาและรวดเร็ว หากตั้งใจฟังให้ดี เสียงฝีเท้าหนึ่งจะยิ่งเบาบางและพลิ้วไหว ราวกับภูตพรายในอากาศ

เสียงฝีเท้านั้นยังคงเคลื่อนที่ไปข้างหน้าราวกับเหาะเหิน มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าทึบท่ามกลางทุ่งหิมะ

"ไปข้างหน้าอีกก็เข้าเขตของพวกมารร้ายแล้ว แน่ใจนะว่าจะไปต่อจริง ๆ เจ้าดูผิดไปหรือเปล่า มีมารร้ายที่พลัดหลงมาตัวเดียวจริง ๆ หรือ" เสียงนั้นมาจากผู้บำเพ็ญผมสั้นคนหนึ่ง