เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 289 จิ้งจอกเก้าหางที่ส่งตัวมาถึงหน้าประตู
สำนักเฮ่าเทียน
ผ่านพ้นไปหนึ่งคืนโดยไร้เรื่องราว หลังสอบเสร็จพวกศิษย์ต่างก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างยิ่ง
คนที่ทำได้ดีย่อมไม่ต้องกังวล ส่วนคนที่ทำได้แย่ก็ไม่มีความกดดันอะไร อย่างมากครั้งหน้าค่อยพยายามใหม่
ซูฝานเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว จึงกำชับหมากวิญญาณสองสามประโยค ก่อนจะเก็บเก้าอี้โยกแล้วเดินกลับเรือนเล็กที่ภูเขาหลังตามลำพัง
ศิษย์ที่พบเจอระหว่างทางล้วนประสานมือคารวะด้วยความเคารพ
ในสำนักเฮ่าเทียน สถานะของซูฝานนั้นสูงส่งถึงขีดสุด หรือกระทั่งเป็นดั่งเทพในใจของพวกศิษย์ไปแล้ว
เมื่อมองดูเหล่าศิษย์ที่ว่านอนสอนง่ายเดินเข้ามาคารวะ ซูฝานก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
อยู่แต่ในสำนักนี่แหละสบายใจที่สุดแล้วจริง ๆ
พอกลับมาถึงภูเขาหลัง ซูฝานเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูเรือน ก็เห็นจิ้งจอกน้อยขนสีชมพูตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่ตรงหน้าประตู หางทั้งเก้าโอบกอดร่างอันเล็กกระจิริดไว้แน่น ดูน่าเวทนาและไร้ที่พึ่งอย่างยิ่ง